Spaghetti Elektronaise

Elektronica is een groot avonturenbos waar je je als jongeling volledig in kunt storten. Niet alleen helpt het om je een bepaalde mate van theoretische kennis eigen te maken, ook zijn er een schier oneindig lijkend aantal technische vaardigheden aan te leren, waaronder solderen, printen ontwerpen en maken, onderdelen kennen en kiezen, een doel nastreven en vooral, het opbouwen van een elektronische schakeling aan de hand van een schema. Als je een jaar of vijftien bent dan maakt dat allemaal weinig uit en wordt de kortste weg naar een werkende schakeling gekozen. Of een vlammende hoop onderdelen. En zo kwam ik op de rommelzolder een geheimzinnige doos van een jaar of twintig oud tegen. Een blik aan de binnenkant leert twee dingen: het hart van de schakeling wordt gevormd door de SPO256-AL2 en de bedrading van de print is geheel opgebouwd met een enkele kleur montagedraad.

Het gebruik van montagedraad bij het opbouwen van een print vormt nog een hele uitdaging (‘had ik deze verbinding nou al gehad of niet? Even kijken…’) maar is wel verreweg de goedkoopste manier van werken. Ik kan me nú nog herinneren hoe dat ging: het schema op een stuk papier uitgetekend en iedere verbinding één voor één op de achterkant van de experimenteerprint aanbrengen en met een rood potlood afstrepen in het schema. Ik kan me echter niet meer herinneren of de schakeling het bij de eerste keer gelijk deed, maar ik kan me ook niet voorstellen dat ik heel veel heb hoeven corrigeren: die ruimte was er gewoon niet. De bedrading ziet er in elk geval niet uit alsof er heel veel mee gerommeld is; betrekkelijk weinig schroeiplekken. Ik vraag me af of ik het op deze manier nogmaals zou doen: de online printenbakkers lonken dan toch meer dan een avondje straf bedraden.

Geinig mini-versterktertje met luidspreker

526Toen ik een jaar of veertien was kwam er in mijn geboortestad een Tandy. Voorheen moest ik voor mijn elektronica-onderdelen bij de technische dienst van de plaatselijke witgoedhandel lopen leuren, hetgeen niet altijd vlekkenloos verliep (‘deze ruimte is alleen voor personeel’, ‘wij verkopen geen losse onderdelen’). De Tandy was een echte uitkomst voor de jonge knutselaar, ook al omdat de meest exotische onderdelen werden verkocht: CPU’s, spraakprocessoren, bewegingssensoren, noem maar op. Het handigste apparaatje dat ik in die tijd bij de Tandy kocht, was een soort universeel miniversterkertje met een ingebouwde luidspreker, de Archer Mini Amplifier. Veel van mijn elektronicaprojectjes in die tijd deden iets met geluid en het versterkertje kwam daarbij altijd goed van pas. Ik weet nog, dat ik behoorlijk teleurgesteld was dat het versterkertje na een jaar of tien grondig de geest gaf, hoewel ik me niet meer precies kan herinneren hoe dat ging (het zal met een ‘plof’ geweest zijn).

Met enige melancholie kwam ik daarom laatst ditzelfde versterkertje tegen, die welliswaar cosmetisch iets is aangepast (tegenwoordig moet alles Apple-wit) maar nog steeds hetzelfde kost en technisch gezien een exacte kopie is van de versie van 25 jaar terug. De LM386 vormt nog steeds het hart van de schakeling en ook de oortelefoon-uitgang ontbreekt niet. Ik moet nodig op eBay kijken of er niet nog eentje “van vroeger” wordt aangeboden…